 |
Files, parkeerproblemen, parkeerbonnen en vooral veel tijd waar je niets aan hebt. Niet echt het ritueel waar je ‘s ochtend mee wilt beginnen en je dag mee wilt eindigen.
Maar het kan ook anders. Lees de ervaringen uit de praktijk van verschillende Yamaha klanten.
Iedere dag maar weer die files, en zo slecht voor het milieu en het is eigenlijk zo simpel op te lossen door iedereen op zo’n geweldige motorscooter te laten rijden, kunnen het aantal snelwegen worden gehalveerd, en daarvoor in de plaats kunnen er bijvoorbeeld bomen worden geplant. Je spaart het milieu, je bent eerder op je werk( dus ook weer eerder thuis) en geen ergernissen meer in de files waardoor het humeur van veel mensen ook beter wordt, wat weer betere prestaties levert.
Als ik zo’n motorscooter kon bezitten, dan kon ik hier alvast mee beginnen, hopende dat de rest van Nederland zal volgen. en ik zou graag een mooie foto bij dit stukje sturen, maar de beste foto bij dit stuk is mezelf op die mooie Yamaha motorscooter glimlachend de file voorbijrijdend. Eerst dus maar even de uitslag afwachten, dan zal de foto hopelijk spoedig volgen.
Paddy vervoort
Mijn file vriend is gewoon voor de deur van mijn werk door 4 man opgetild en in een bus gedonderd en weg. GRRRRRR, zo schiet het niet op natuurlijk. En nu....................is de file weer mijn vriend. SPAREN MAAR WEER VOOR een nieuwe file vriend.
Walter Schol
Sinterklaasmiddag 2001 om 16:30 wachten twee kleine meisjes in Almere vol smart op hun vader om gezellig sinterklaasavond te vieren. De vader sluit zijn werkzaamheden veel vroeger af dan normaal en springt om 16:30 in zijn lease bak te Hoofddorp om vervolgens na één minuut te constateren dat de file voor de Schipholtunnel al start middenin de parkeergarage. Na 45 minuten kan hij eindelijk de snelweg A4 oprijden. Rijden is niet helemaal het juiste woord als je vervolgens nogmaals 45 minuten nodig hebt om te kunnen invoegen.
Tja het weer is erg slecht en iedereen wil natuurlijk Sinterklaasavond doorbrengen bij zijn gezin of vrienden. Even een belletje naar huis. “Ben wat later schat, ga maar vast eten met de kinderen. Ik kom zo snel als mogelijk. *@#$!%@$!. Even wat censuur want volgens mij sta ik hier nog wel even!
19:30 Ik rijd de A1 op en denk eureka ik neem lekker de parallelweg langs de Maxis en ga door Muiden en Muiderberg langs de file. Even de eerste afslag nemen en gassen. Oeps, volgens mij nemen alle notoire filerijders nu deze weg.
20:15 in Muiderberg passeert een doorweekte fietser mijn auto. Hé roep ik. De fietser stopt en staat druppelt naast mijn auto. Wil je ruilen ?, vraag ik, waarop de fietser antwoord, Ik ben in 15 minuten thuis en volgens mij sta je hier nog wel een uur. Het is gelukkig geen uur geworden maar 50 minuten. De kinderen doen glunderend de deur voor mij open en laten mij hun de cadeaus zien die sinterklaas hun gegeven heeft. Tja de goed heiligman had een paard en kon langs de files. Even snel mijn cadeaus uitpakken en dan snel de kinderen naar bed brengen. Het is tenslotte al erg laat voor die kleintjes.
Die zelfde avond besluit ik om vakkenvuller te worden bij een supermarkt in Almere. Ben ik tenminste op tijd thuis. De volgende dag biedt ik mijn ontslag aan bij mijn werkgever te Hoofddorp. Deze snapt er werkelijk niets van en vraag wat er aan de hand is. Ik leg hem het hele verhaal uit.
Hij vraagt mij om heel even geduld te hebben met het definitief indienen van mijn ontslag.
De volgende dag heeft hij een goed alternatief bedacht nl “Ga op de motor” !
Mijn reactie was dat dit wel een erg dure hobby was naast het rijden in een leaseauto.
Hij gaf mij daarop per direct een salarisverhoging die ik kon gebruiken voor het financieren en het berijden van een motor.
Na kort overleg met het thuisfront heb ik die zelfde dag een motorscooter gekocht waar ik tot op de dag van vandaag mijn dagelijkse woonwerk verkeer mee rijd.
Vorige week heb ik mijn motorscooter ingeruild tegen een Yamaha Majesty 400 ABS
Ps Ik ben geen Sinterklaasavond meer te laat thuis geweest.
Frank Reuver
Is dat wat? Voorheen lang motor gereden, helemaal geweldig. Tot we voor onszelf begonnen. De garage moest verbouwd
tot kantoor en voor mijn Diversion 900 was geen plek meer. Buiten dat, zo'n verbouwing kost ook een paar centen dus werd
mijn zwarte hobbymachine een wit kantoor. Eerst met één en later met twee PC's. De zaken liepen lekker en na een paar jaar
kwam er dus weer een machine. Op langdurig aandringen van mijn verkering een chopper. Die zag er leuk uit en paste in het
budget. Het rijden was toch niet zo'n succes. 't Is net als met sommige vrouwen (ik weet dat ik me op glad ijs beweeg!), 't ziet
er leuk uit maar 't gebruik valt tegen. Zoals mijn opa al poneerde: Van 'n schôn tafel kunde nie eten! Nou ben ik er in de loop
van de tijd wel achter gekomen dat eten ook niet alles is en mijn bureaublad (de tafel) wordt opgesierd door een rode FJR1300A.
Maar ja, op een buraublad kun je niet rijden, opa! Nu is sparen een gezonde gewoonte en als Louis Vuitton en consorten zich een
beetje inhouden met nieuwe modellen (en m'n verkering met haar aankoopbeleid) dan moet er dat nog wel een keer inzitten.
Echt nodig voor m'n werk heb ik 'm niet met kantoor aan huis, maar om af en toe eens te gaan kijken wat al die anderen in de
file doen ... da's wel lekker, toch? Ik zie ze regelmatig staan, tussen Tilburg en Eindhoven, of andersom. En dan lijkt 't me Best plezierig
om vanuit Moergestel binnendoor naar Best te rijden en vandaaruit langs die eenzame, neuspeuterende, met hun vermeende vrien-dinnen bellende stumpers te zoeven. Ik kan met mijn helm op niet bij mijn neus en ik heb wel een vriendin onder me. En verkering
thuis! Voor wat betreft de bijbehorende foto ... Die kan pas gemaakt worden als ik genoeg gespaard heb. Dus nog even geduld
alstublieft! Maar dat ie komt, is beloofd!
Peter J.M.Th.H. Grob
Afgelopen weekend, eind April, met 14 collega's naar het Sauerland geweest. Donderdagmorgen bij vertrek kreeg ik een telefoontje
dat een deelnemer pech had met zijn motor. Zou worden opgelost door de dealer en hij zou zelf op eigen gelegenheid ons achterna
komen. Maar nu komt de story. Hij is gehandicapt en rijdt op een aangepaste scooter 400 CC. De aanpassing is gas links +
voetrempedaal aan de linkerzijde. Deze deelnemer moest langs het Ruhrgebied en raakte verstrikt in de vele files die aan het eind van
de middag hier plaatsvinden. Maar de flexibiliteit en de wendbaarheid van de scooter gaven het voordeel om er enigszins tussendoor te laveren,
wat overigens in Duitsland niet is toegestaan. Maar tijd is geld bij ons Hollanders.
Uiteindelijk kwam hij een uurtje later binnen dan ons en eigenlijk nog redelijk "fris". Want wij hadden alles binnendoor gedaan. Super die scooter.
Jaap & Karin Zijlstra
Iedere dag voor mijn werk sta ik in de file...ZELFS OP VAKANTIE...en dan denk je MOEDELOOS...was ik maar OP FIETSVAKANTIE gegaan....
ZELFS OP DIE MANIER GAAT HET SNELLER...op dat moment heb ik besloten motorrijles te nemen.
MAAR ook daar word ik moedeloos van want ik ga voor de 3e keer op in mei, 1x gezakt voor AVB, nu al 2 keer gezakt voor Verkeersdeelneming. Zo'n examen kost niet niks tegenwoordig ik hoop dus dat ik het in mei wel haal. (ze laten je zakken op van die kleine lullige dingen..:-((( ) Maar goed het kost 409 eurootjes per keer met een paar xtra lesjes.. Mn spaarrekening is al aardig geplunderd dus een motor zit er voorlopig niet in...Dus al heb ik dalijk dat rijbewijs A zit ik nog moedeloos in de auto (die ik wel moet houden voor de boodschappen en versjouwen van hond en kids) te zweten en te puffen omdat ik geen motor kan kopen alleen omdat er nog geen geld voor is..
Het zou toch fantastich zijn als ik deze zomer vrij en blij op een Yamaha zit.....LIEFST een FZ6 naked....maar zo'n scooter is ook waanzinnig cool...Iedere dag zal ik met plezier meZELF in het verkeer begeven, die vrijheid beleven GEWELDIG !! Ik kan haast niet wachten tot het zover is...
Vroeger lachte je iedereen uit met een Panda.. Nu lach je iedereeen uit met een motor.....HAHAHA
Brenda van der Stelt
Doordeweeks: Heerlijk om 's morgens op weg naar mijn werk, langs alle files te rijden.
Zo kom ik heerlijk op tijd op het kantoor aan, zonder extra vroeg te moeten vertrekken.
Een auto staat ook bij ons thuis, maar die pak ik alleen maar als het heel glad is.
In het weekend dan staat de motor voor mij klaar voor fantastische tourritjes. In een rustig tempo rijden langs dijkjes en allerhande mooie plekjes in ons eigen landje.
Ik heb een Honda Shadow VT-500, helaas wordt-ie een beetje oud. Hij is van 1986, dus zo langzaamaan kijk ik om me heen voor een nieuwere. Want nee hoor,
zonder motor zou mijn leven niet compleet zijn.
Ben Schonenberg
Een mooie lente in Italië... en ik zit hier met m’n gezinnetje op de camping met auto! Wat had het leven hier zoveel leuker kunnen zijn met een scooter. Lekker toeren door de heuvels van Umbrië en Toscane, een terrasje pikken, van dorp naar dorp. In plaats daarvan banen wij ons een weg naar een overvolle parkeerplaats tussen alle andere hordes gezinnen inclusief auto’s. Ik had tenslotte al op dat terras kunnen zitten. Scooter wegzetten en zitten maar… De volgende dag in een hete auto een rondje Trasimenomeer. Alles wat me inhaalt is scooter. Snelle Italianen met mooie dames achterop...
Later in de vakantie gaan we met de trein naar Rome. Wat een schitterende stad ! Het straatbeeld wordt bepaald door mannen in strakke pakken op... scooters ! Wat zou ik graag een van hen zijn.
Een aantal weken later sta ik weer in de file in het druilerige Nederland. Toch was het een leuke vakantie en we hebben veel plezier gehad. Al zwijmelend trek ik op tot de volgende stop 5 meter verderop. Ik schrik op en wordt in de file ingehaald door.. een scooter!
Thuis aangekomen geef ik, een uur te laat, vrouw en kinderen een knuffel. ’s Avonds praten we nog even na. Volgend jaar maar met z’n tweetjes naar Rome, misschien huren we dan wel.. een scooter.
Maarten Gelens
Maart 1983:
Zondagochtend 5.30 uur. De semafoon ging. Mobiele telefoon bestond nog niet. Ik moest als “bijna arts” meelopen met een verloskundige om thuisbevallingen te leren. Nederland was ook toen al vol, maar er werden nog genoeg kinderen geboren. Zeker in het deel van het land waar ik moest werken: Rotterdam-Zuid.
Ik zocht een telefooncel en beantwoordde mijn semafoon. Op de motorfiets ging ik naar het opgegeven adres, en zette mijn motor op de stoep. De straat stond stampvol auto’s. De avond tevoren had Feyenoord thuis gespeeld en veel mensen waren blijven hangen in de wijk.
Een man opende de deur. Zijn vrouw had weeën. Ze waren ’s nachts om 3 uur thuisgekomen na een feestje – het was nu 6 uur. Ik maakte kennis met de vrouw des huizes die inderdaad forse weeën had. Ik belde met de verloskundige die mij begeleidde. Zij zou ook komen. Ik kookte mijn instrumenten uit, en enkele minuten later diende de baby zich al aan. Stiknerveus hielp ik het kind geboren worden, en na enkele minuten ook de moederkoek. Ik had geen tijd gehad mijn motorpak uit te trekken. De verloskundige was er nog niet.
Ik feliciteerde de jonge ouders. De vader had meer belangstelling voor mijn motorfiets dan voor zijn dochtertje. Na enkele minuten begonnen de hond en de kat om de moederkoek te vechten. De hond won. De verloskundige kwam een kwartiertje later en rekende af.
Juni 1984:
Een snikhete dag in Gambia, West-Afrika. Ik reed op de motor van dorp naar dorp om mensen te onderzoek op malaria. De hete lucht waaide om mijn hoofd. Het gevoel van vrijheid was grenzeloos. Een troep bavianen stoof uiteen. De brief naar mijn ouders zou drie weken later in Nederland aankomen.
Na een cultuurschok van 6 maanden mocht ik terug naar Nederland om kinderarts te worden. Hoewel de omstandigheden primitief waren , heb ik in de savanne nog flitsen van Platini gezien, die weer eens voor Frankrijk scoorde. De Ierse pater had zijn antennes op de wereld gericht. Zelfs onder de armste omstandigheden kijken de mensen voetbal. En rijden ze motor.
April 2007:
Ik heb geen motor meer. Als vader van twee jonge kinderen is het geen vervoermiddel voor het gezin. Ik fiets dagelijks naar mijn werk in het grote universiteitsziekenhuis. Nederland is inmiddels stampvol geworden – de files zijn overweldigend lang en de parkeerplaatsen ontoegankelijk voor wie geen manager is. Wanneer ik geen dienst heb zal het me een zorg zijn, maar wanneer ik opgeroepen kan worden voor de geboorte van een ernstig prematuur kind is dat anders. Een onbehaaglijk gevoel maakt zich altijd van me meester op de fiets in de ochtendspits. Zal ik op tijd zijn? Dat kind met het gewicht van nog geen kilo heeft mijn hulp echt nodig. De auto? Geen alternatief – de reisduur is nog langer dan op de fiets over die 12 kilometer. Bovendien is er rondom het ziekenhuis geen parkeerplaats meer vrij.
Al heel lang heb ik gedacht aan alternatieven. Een chirurg was het gedoe ook zat. Hij heeft onlangs een motorfiets gekocht. Maar vieze handen van het kettingsmeren is wel het laatste waar ik zin in heb. Vorig jaar in Italië heb ik de oplossing gezien. Overal scooters. Geen ketting. En geen 50 cc, maar 200, of zelfs 400 cc. Daarop zou ik met mijn 90 kg geen gek figuur slaan. Meekomen met het verkeer is ook geen probleem, en files zijn in noodgevallen goed te omzeilen. Altijd parkeergelegenheid, en op tijd in het ziekenhuis voor die spoed-keizersnede. Ik heb mijn rijbewijs zojuist weer verlengd. Thuis op de bank kijk ik nog eens naar mijn nieuwe rijbewijs A-B-E op credit card formaat.
De geboorte van een nieuwe motor… Waarom eigenlijk niet?
Floris Groenendaal
Eigenlijk elke dag, maar twee weken geleden spande toch echt de kroon.
Ik ben bezig om een keuze te maken om een deeltijd studie te gaan doen aan de universiteit.
Twee weken terug was er een belangrijke voorlichtingsavond hierover, welke ik echt niet wilde missen!
Oftewel, om half zes spurt ik op mijn werk in Diemen naar buiten de auto in, zodat ik om half acht bij de universiteit van Leiden kan zijn. Twee uur de tijd voor een ritje Diemen-Leiden, moet makkelijk lukken denk je zo.
Maar dat bleek anders.
Ik was de garage nog niet uit of de file begon al. Stapvoets rijdend richting A10, waar ik hoopte dat ik weer een beetje kon doorrijden. Maar nee hoor, daar was het een paar meter rijden, stilstaan, iets vooruit en ik stond weer stil.
En de klok tikte maar door....
Een leuk tijdverdrijf is om naar de verschillende motoren te kijken welke rustig tussen de file door rijden. Leuk, maar je wordt er zeker ook erg jaloers van. En ik heb er een hoop gezien, waaronder een hele gafe R6, volgens mij van 2005 ofzo.
Ik heb vroeger een R6 gehad, dus deze vallen voor mij extra op. Rustig tourde hij tussen de file door, terwijl ik stapvoetjes vooruit kwam.
Je raad het waarschijnlijk al, maar half acht ging ik niet halen. File, file, file.
Toen ik eindelijk bij de universiteit kwam, was het al tien over half acht, en toen ook nog een parkeerplek vinden!
Rennen dus om niet al te laat bij de presentatie binnen te hoeven komen, en wat zie ik voor de deur staan bij de universiteit? Een R6! En hij lijkt verdacht veel op degene die mij voorbij tourde....
Had ik dus maar een motor gehad, want dat had me een hele rode kop gescheeld toen ik veel te laat bij de presentatie naar binnen liep. Ik hoopte onopgemerkt, maar helaas, een rode kop dus!
Dat is mijn file verhaal en mijn verhaal waarom ik dolgraag weer een motor wil. Want ik hoop niet dat wanneer straks het schooljaar begint en ik om 7 uur in Leiden moet zijn, ik elke keer te laat moet binnen komen.... Want met een motor kan ik tussen de files doorrijden, en dan is Diemen-Leiden zeker gemakkelijk te doen ik die tijd. En parkeren is dan helemaal geen probleem meer!
Marika v/d Broek
Een half jaar geleden heb ik het roer omgegooid. Ik zit veel op de weg om op bezoek bij klanten te gaan. Ik heb een motorscooter aangeschaft: de Yamaha Majesty 400. In eerste instantie zag ik enorm op tegen het gedoe van aan- en uitkleden, maar nu, 6 maanden later, merk ik dat de huidige kleding comfortabel en representatief is.
Maar het belangrijkste is dat mijn klanten meer tijd van mij kunnen krijgen. Ik merk ook dat iedereen het steeds meer gaat waarderen dat ik altijd op tijd ben. Ik heb zelfs mijn eerste zakelijke relatie nu ook op een motor kunnen krijgen.
Alleen indien het heel erg slecht weer is dan ben ik geneigd de auto te pakken, nadeel is dan wel dat ons leuke landje op zo’n moment nog dichter staat dan normaal. En dan kijk ik wel heel jaloers naar die die-hards die dan op de motor voorbij komen.
Rotterdam, ze zullen me eruit moeten slepen. Wat een fantastische stad. Beetje druk, maar ook daar heb ik tegenwoordig wat op gevonden: De Yamaha Why. Ten eerste ziet dat ding er gewoon goed uit en is hij betrouwbaar. Maar most important, ik ben volledig flexibel, geen dure parkeervergunning en dan toch nog op zoek naar een plek. Nee, altijd en overal binnen 15 minuten. Ik zit er nu zelfs over na te denken om een motorscooter aan te schaffen zodat ik ook op de snelweg kan.
Ik heb nu alweer 1 jaar een FJR1300A. Na mijn verhuizing naar Baarn (Utrecht) heb ik nog even geprobeerd met de auto naar mijn eigen zaak in Amsterdam te komen, maar dit had ik al erg snel gezien. Na een uur tot anderhalf uur file kon ik ook nog eens 15 tot 30 minuten op zoek naar een parkeerplaats. Kortom, kostbare tijd die ik niet terug kan verdienen. En zo kijk ik ernaar want voor mij is tijd kostbaar, zelfs niet te koop.
Vandaar dat ik gekozen heb voor een stevige tourmotor met ABS. In combinatie met de juiste kleding (en die is tegenwoordig zeer goed), een navigatiesysteem en een handsfree-set voel ik me weer de baas van mijn eigen agenda. En ook zaken doe ik dus gewoon op de motor.
Mijn intentie was om de FJR alleen met mooi weer te pakken, maar nu rijd ik er elke dag op, weer of geen weer. Een heerlijk gevoel en voor mij een tijdsbesparing van bijna een volle werkweek per maand.
|
|